Misschien is van het leven genieten, even eenvoudig als staren naar de sneeuwvlokjes die om je heen razen en je thuis voelen. Of genieten van iemands glimlach, omdat het zo is. 

Omdat niets er beter uitziet dan twinkelende ogen en kuiltjes in wangen. Houden van het leven is misschien even simpel als een zwoele zomerbries op je tong voelen. Figuren vinden in wolken. Dansen door de benevelde straten, je voelen als de enige levende ziel. Koprollen maken en met je buik over het ijs glijden, denkend aan de momenten waar alles 'vandaag' was. Niet morgen, noch overmorgen. Al helemaal niet 'wanneer ik ben afgestudeerd'. 

Als genieten van het leven, even makkelijk was,

zou ik nooit verlangend zuchten naar een andere dag.

Nooit. Absoluut niet.